WANDERER ศิลปินใหม่ที่ขอเริ่มต้นก้าวแรก ด้วยการนำเสนอผลงานอย่างซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา เขาเลือกที่จะเล่าเรื่องราวผ่านรูปแบบของ “กวีสมัยใหม่บนดนตรี” ที่ไม่ได้มาเพื่อมอบคำตอบสำเร็จรูปใดๆ ให้กับชีวิต แต่เพียงแค่อยากชวนทุกคนมา “ตั้งคำถาม” กับ บรรทัดฐานที่โลกคอยบงการให้เราเป็น ไม่ว่าจะเป็นภาพจำของครอบครัวที่อบอุ่น ศรัทธาที่ห้ามเคลือบแคลง ความฝันที่ต้องปีนป่ายให้สำเร็จ หรือกระทั่งความรักที่ต้องงดงามเสมอ
4 ซิงเกิลแรกที่กลั่นกรองและตกตะกอนมาจากความเงียบและความทรงจำ
1. เราพลาดอาทิตย์ตกไปกี่ดวงแล้ว (Of All the Sunsets We Missed)
ท่ามกลางยุคสมัยที่ความฝันของผู้คนถูกผลิตซ้ำจนหน้าตาเหมือนกันไปหมด บทเพลงนี้ชวนตั้งคำถามอย่างตรงไปตรงมาว่า แท้จริงแล้วเราฝันถึงสิ่งเหล่านั้นด้วยตัวเอง หรือมีใครเอาความฝันนั้นมายัดเยียดให้?
“ฉันพลาดอาทิตย์ตกไปแล้วกี่ดวง เอาความสุข ความรัก ความจริงทั้งปวง แลกความฝันกลวงกลวง เรื่องเล่าที่เขาลวง ล่วงไปแล้วไม่อาจทวง ชีวิตยังเหลืออาทิตย์อีกกี่ดวง”
2. หมาวัด (Temple Dog)
เมื่อสิ่งที่สังคมพร่ำบอกว่าดีและปลอดภัยที่สุด กลับกลายเป็นสิ่งที่กรีดแทงเด็กคนหนึ่ง สิ่งเหล่านั้นยังคงหลงเหลือความศักดิ์สิทธิ์อยู่อีกหรือ?
“ในค่ำคืนที่โหดร้ายแม้ได้ยินบ้างไหม เสียงลูกน้อยที่เคยร้องเรียกหา เสียงลูกหมาที่เห่าหอนแม่จ๋า หรือไม่ศักดิ์สิทธิ์เท่าอรหัง สัมมา”
3. เสียงลมหายใจ (Marie-France)
นิยามความรักที่ว่าสวยงามนั้นมีอยู่จริงหรือ? ในเมื่อคนสำคัญที่สุดอาจเลือกที่จะเดินจากไป ในขณะที่คนแปลกหน้าสองคนกลับเลือกที่จะกอดกันไว้ และยอมรับบาดแผลของกันและกันโดยไม่ทอดทิ้ง
“ไม่ใช่แค่เพียงเรื่องราวสวยงามที่เธอรับไว้ แต่คงเป็นเพราะทุกทุกบาดแผลที่เธอรับไหว เมื่อเธอกอดกันโดยไม่เคยถามว่าเพราะอะไร วินาทีนั้นชีวิตของฉันก็พร้อมมอบให้”
4. คืนกลางฤดูร้อน (Midsummer Night)
แม้ความรักจะต้องพังทลายและจบลงอย่างไม่งดงาม แต่เหตุใดแสงสว่างแห่งความรู้สึกที่หลงเหลือ… จึงยังคงเดินทางมาอาบไล้หัวใจได้เสมอ
“ก่อนฉันเขียนบนดนตรี เธอเขียนกวีลงในวิญญาณ คือแดดทั้งแผดและเผาที่ทำให้ความปวดร้าวผลิบาน ไม่ขอให้พบกันใหม่ ขอเพียงแค่รู้เธอยังหายใจ”
ฟังเพลงได้ที่ linktr.ee/wanderercommune
